در تعریف روز ولنتاین در دانشنامه ویکی پدیا آمده است:  "تاریخچه کامل و دقیق والنتین در دست نیست و آنچه از پیشینه این روز می‌دانیم با افسانه درآمیخته‌است. روز والنتاین یا روز عشاق و یا روز عشق‌ورزی، در فرهنگ مسیحی سده های میانه و سپس فرهنگ مدرن غربی روز ابراز عشق است. این مناسبت هر سال در روز ۱۴ فوریه (۲۵ بهمن‌ماه و بعضی سال‌ها ۲۶ بهمن‌ماه) برگزار می شود.سابقهٔ تاریخی روز والنتین به جشنی که به افتخار قدیس والنتین در کلیساهای کاتولیک برگزار می‌شد، باز می‌گردد. روز والنتین برگرفته از سنن روم باستان و مسیحیت می باشد."

سایت ضدانقلاب رادیو فردا طی گزارشی که برای آشنایی بیشتر مخاطبانش با "روز عشق ورزی" منتشر کرده در این زمینه می نویسد: "۱۴ فوریه، ۲۶ بهمن همه جای دنیا روز عشق است. روزی که مردم از پیر و جوان و زن و مرد به هم هدیه می‌دهند، همدیگر را می‌بوسند و به یاد هم می‌آورند که چقدر دوست داشتن یکدیگر خوب است و اساسی است و حیات‌بخش. در خارج از ایران در کشورهای غربی و اروپایی بیان عشق، بوسه و آغوش همه جا آزاد است و پذیرفته. همه جا زوج‌هایی را می‌بینید که عشق و بوسه و عاطفه‌شان خیابان‌های شهر را گاه زیباتر می‌کند."

این سایت وابسته به ارگان سازمان سیا پس از تشریح وضعیت خیابانهای اروپا در روز عشق ورزی به سراغ قوانین جمهوری اسلامی امده و می نویسد:
"در ایران اما نمود بیرونی عشق از سوی قانون و حکومت و شرع و دین که ممنوع است و از سوی بخش‌های سنتی جامعه هم  چندان پذیرفته نیست. با این‌حال جامعه جوان ایرانی سال‌هاست که ولنتاین روز عشق را پذیرفته. در این روز خرید ولنتاینی می‌کند، به فروشگاه‌های خیابان ویلا سر می‌زند، قلب‌های سرخ و بزرگ و کوچک و شکلات‌های عاشقانه هدیه می‌دهد و نشان می‌دهد که این ممنوعیت را زیاد دوست نمی‌دارد."

البته رادیو فردا به این نکته اشاره نمی کند که نمود بیرونی عشق در خیابانهای کشورهای اروپایی تا چه میزان آزاد است؟!

این سایت در ادامه با اشاره به گفتگویی که بایک فرد انگلیسی انجام شده، هدیه‌ها و کارهای خیلی ساده در این روز را برخلاف هدیه‌های تجملاتی که در سال‌های اخیر در ایران برای جشن ولنتاین معمول شده عنوان می کند.

ولنتاین یا همان روز عشق ورزی در برخی سایتهای ایرانی که اقدام به فروش هدایا و ارائه پیامک های این روز در ایران می کنند، به این شکل توضیح داده شده است: "روز ۲۵ بهمن روز ولنتاین یا به عبارتی والنتاین هست و ۴ روز بعد (۲۹ بهمن) از آن روز عشق ورزی ایرانیان می باشد که قدمتی بس طولانی دارد . انتخاب با شماست که کدامیک را انتخاب کنید ! شاید هم هر دو !"

البته از توضیحات مبسوط پیرامون این قدمت طولانی نیز خود داری شده است!

سایت وابسته به سیا نیز در ادامه مانور ویژه ای که به مناسبت 25 بهمن ماه داده است اقدام به بازنشر بخشی از صحبتهای حجت‌الاسلام شهاب مرادی که در برنامه‌های جوانان و خانواده صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران اغلب حضور فعالی دارد کرده و اینگونه آورده:
 
"اولین چیزی که به ذهن می‌رسد اینست که چرا ما اینقدر آغوش فرهنگمان باز است. جامعه ما که جوان در آن خیلی جدی و مهم است. یعنی همه با هم این آغوش را کنترل می‌کنند. این دریچه‌ها را این ورودی‌ها را مدیریت می‌کنند. یک وضعی پیش آمده که آدم احساس می‌کند خیلی باز است برای فرهنگ غرب."
 

تنها نهاد مذهبی حکومت نیست که با ولنتاین در ایران مخالفت می‌کند. کسانی که به ایران باستان هم علاقه‌مندند، اغلب می‌پرسند که چرا در حالی که ما در فرهنگ باستانی خود اسفندگان و روز پاسداشت زن و زمین را داریم که روز تکریم زنان است از سوی مردان باید ولنتاین غربی را به عنوان روز عشق جشن بگیریم.

حجت‌الاسلام مرادی در یک برنامه تلویزیونی  می‌ افزاید:
 
"این روزها مثلا یک چیزی که در مقابله با ولنتاین مد شده، این اسفندگان است. ۲۹ بهمن. که می‌گویند آقا ما نیاز اصلی‌مان مناسبت است و الان این است که جوان‌های ما رفته‌اند سراغ این، به این خاطر است که ما چنین مناسبتی نداریم. سریع یک مناسبت برایش دست و پا کنیم. آیا ما واقعا نیازمان مناسبت است؟ آیا اینکه یک آقا پسری بتواند دخترخانمی را انتخاب کند، دخترخانمی آقا پسر را انتخاب کند در بین خواستگارانش کسی را انتخاب کند و ازدواج کند و یک ازدواج عاشقانه داشته باشند... مشکل ما در این است که آیا باید اسفندگان را تحویل بگیریم یا مثلا ۱۵ فوریه را؟"

لازم به ذکر است که خبرگزاری رویترز سال گذشته به منظور ترویج این سنت در ایران اقدام به تهیه یک گزارش تصویری از خرید روز ولنتاین در شهر تهران نمود.

تلاش بی وقفه رسانه های غربی و تهیه مطالب و گزارش های متعدد پیرامون روز ولنتاین در نوع خود جالب توجه به نظر می رسد .

نکته اي که بايد مد نظر داشت ،اين است که اين روز را (ولنتاين وروز عشق)که يک فرهنگ وشعار غربي است ،نبايدبراي خودمان مبنا والگو قرار دهيم وبه مرور آن را در بين خود مان ودرجامعه به عنوان يک سنت ويک فرهنگ به جا بيندازيم.که اين ناپسند وقبيح است. زيرا که همين تقليد از غرب در فرهنگ ومستند کردن سنن وآيين خود ،به انديشه غربيان، نموداراز خود بيگانه شدن و از شخصيت ملى و دينى و تاريخى خود تهى گشتن مي باشد.ونيز نوعي تاييد برتر بودن فرهنگ وانديشه آنان و طعن و خرده‏گيرى به داشته ها وفرهنگ خودي است .
اين گونه تقليداز غرب، که انسان سراپا تقليد باشد ، هميشه مورد انتقاد بزرگان دين بوده است .«در اصول زندگى و سنن اجتماعى از خوردنى و نوشيدنى و پوشيدنى گرفته تا نكاح و مسكن و غيره، تقليد كوركورانه و چشم به دروازه غرب دوختن ،اينکه ببينند چه مد تازه‏اى در پختن و خوردن طعام و در برش لباس و در طرز ازدواج و در طريقه خانه سازى و دكوربندى خانه و حتى در نحوه سخن گفتن و راه رفتن مى‏رسند و از خود هيچ استقلال و اراده‏اى نداشتن ،عجيب است اينگونه افراد هر چه مى‏كنند از خود نمى‏پرسند كه چرا ميكنند؟ به بزى ميمانند كه وقتى بپرسى چرا از نهر پريدى؟ جز اينكه بگويد چون ديگران پريدند، پاسخى ندارند)

ببخشید اگه خسته شدین.....